De organisatie van de ronde van de Kei had het parcours aantrekkelijker gemaakt. Minder bochten en asfalt was een uitstekende verbetering, zonder dat dit het karakter van een de koers had aangetast. Het bleef een kort rondje waarbij het publiek met volle teugen kon genieten. Hoewel er dit jaar meer renners op af kwamen, viel de startlijst bij de Amateurs nog wel wat tegen. De organisatie had eigenlijk beter verdient. Gelukkig zat het weer dit jaar wel een keer mee. We hebben een enorme hoeveelheid prachtige wedstrijdfoto's ontvangen en die gaan we in de loop van de week zo veel mogelijk publiceren. Zo kan iedereen zien dat het een prachtige koers is voor komend jaar. Ook het klassement maken we de komende dagen op. De uitslag staat onder uitslag laatste wedstrijd.

BWF50+: IJzersterke Kees Christianen domineert van begin tot eind

Door Ad van Broekhoven: Als Kees Christianen op de eerste startrij staat met de voeten al vast op de pedalen, kun je vanuit het vertrek vuurwerk verwachten. Niets was minder waar. Op het supersnelle nieuwe parkoers van de Blauwe Kei, was er vanaf het begin volop wielerstrijd. Kees Christianen en Alfons van Geel vormden samen met Johan Gommers een kopgroepje met een minimale voorsprong op het peloton. Dat vloog over het parkoers om een gat van 25 meter op de koplopers dicht te rijden en daardoor vielen er al heel snel de eerste slachtoffers. Na zo'n supersnelle start moet je altijd attent blijven als het even stilvalt. Dat begreep Ad van Broekhoven heel goed, die perfect in het wiel van  Kees Christianen zat toen die opnieuw zijn gevreesde turbo open zette. Ze sloegen een klein gaatje op het peloton en toen Ad van Broekhoven ook nog eens doortrok, nam de voorsprong snel toe. Ad Prinsen zag nog net op tijd het gevaar en met een krachtige versnelling sloot hij nog aan bij de twee vooraan. De samenwerking bij de koplopers was prima, waardoor de voorsprong snel opliep van 25 naar 45 seconden. Even later kregen ze zelfs de staart van het peloton al weer in zicht en namen ze bewust wat gas terug. In het peloton zelf was het hollen en stilstaan. Demarrages genoeg, maar alle aanvallen werden steeds teniet gedaan en dan viel het weer even stil. Het peloton reed nog slechts voor de ereplaatsen. Bij de koplopers werd de spanning voelbaar. Zou Kees Christianen nog  een van zijn befaamde demarrages plaatsen? Gokten Ad Prinsen en Ad van Broekhoven op hun ietwat sterkere eindsprint? Het werd een prachtige eindsprint met Kees Christianen vanaf de laatste bocht op kop. Hij had zoveel power en snelheid dat Ad Prinsen er net niet overheen kon komen. Ad van Broekhoven had de sprint al snel laten schieten door spierkramp. Een dik verdiende overwinning voor wereldkampioen Kees Christianen, die de koers vanaf het begin bepaalde. Zijn commentaar: "Is niet mijn rondje. Veel te kort, maar wel hele week getraind op sprinten". De glimlach erbij zei genoeg.

BWF50-: Familie Verhagen overheerst

Door Marino van den Berg: Peter Voesenek maakte zijn bliksemstartreputatie weer helemaal waar en ging meteen in de aanval. De rest liet het niet gebeuren en zorgde voor een hergroepering. Met name de familie Verhagen was met een behoorlijke afvaardiging vanuit Os gekomen en niet van plan om roemloos terug te rijden. Miguel Verhagen zat vanaf de eerste ronden in de voorste linies om zo vaak mogelijk als eerste door te komen. Het resultaat was de leidersprijs. Gedurende de wedstrijd probeerde menigeen een ontsnapping. Dan is het altijd kijken wanneer Guido Claessens er naar toe rijdt, zodat de rest in z'n wiel mee kan liften. Tja, een kampioenstrui is nou eenmaal een richtpunt en schept verplichtingen. Zelfs Guido lukte het echter niet om de juiste ontsnapping op te zetten. Halverwege de wedstrijd was er nog een vervelende eenzijdige  val van Angelo Verhagen. Het zag er even slecht uit maar het viel achteraf allemaal wel mee. Wel prachtig om te zien dat de renners zelf hun verantwoordelijkheid namen en de wedstrijd gedurende enkele ronden geneutraliseerd aflegde, zodat de EHBO veilig zijn werk kon doen. De BWF kan trots zijn op dit gedrag! Daarna kwam de wedstrijd weer op gang en ging het op een massasprint uitlopen. Dan weet je dat de bekende sprinters gaan komen. Vincent Wersch liet zich van voren zien maar kon de overwinning van vorig jaar niet herhalen. Jan Jansen had z'n reserve fiets bij zich en moest het met (maar) 46x12 doen. Ook hij kwam dus te kort net zoals Floor Maas en Maurice Chatrer. Nee, het was een getergde vader Marcel Verhagen die de familie nadrukkelijk in de aandacht bracht, door de overwinning te pakken voor Leon van Vught en Marc Ceusters.

Amateurs: Jeroen Rovers "geht los" en Johan Pemen maakt het af

Door Jeroen Rovers: Wellicht kwam het ook door de concurrentie van Goirle, maar feit is dat we met slechts 18 renners aan de start stonden. De organisatie had meer verdiend. Nu de klinkerstroken eruit waren gehaald reden we het rondje precies zoals vele jaren geleden toen nog als KNWU-koers. Het startsein kwam voor mij als complete verrassing. Ineens mochten we vertrekken en van schrik kon ik niet snel in mijn pedalen komen. Dit terwijl net als vorige week weer bij het startsein gold: "Jetz geht's los". Met lichte achterstand toch op gang gekomen, was het meteen volle bak op mijn thuisrondje. Opnieuw zag ik wat gaatjes in de groep ontstaan. Vier bochten in een kilometer blijkt toch veel als er ondanks de kleine groep vol doorgereden wordt. Voor mij reed ploegmaat Bert Kremer en waar ik dacht dat hij mij opwachtte om aan te sluiten liet hij het al meteen lopen. Hij was ook verrast door de plotselinge start, waardoor hij in de eerste ronde wat fouten maakte die hem deden besluiten te stoppen. Maar goed, ik kwam in het spoor maar had wel een rondje of 8 nodig om een beetje op adem te komen. Ik was in ieder geval weer fris genoeg om te reageren op een versnelling van Johan Pemen, die ervandoor ging na een premiesprint. Met tweeën trokken we door, achtervolgt door Jordy Suijkerbuijk die er niet in zou slagen aan te komen sluiten. Getweeën bouwden we de voorsprong geleidelijk op tot een dertigtal seconden. Heel snel ging dat overigens niet. Wat ook niet snel ging was het rondebord. Ik denk dat we met nog een ronde of 55 (dus ook met nog 55 kilometer) te rijden waren weggereden. Als we vooruit wilden blijven dat hadden we dus nog een aardige rit voor de boeg. Ik moest onderweg nog wel terugdenken aan een jaar of 5 geleden toen we ook met tweeën bijna de gehele afwachtingwedstrijd van de Dorpenomloop Rucphen succesvol vooruitreden. Toen leverde het me een 2e plek op want op de snellere sprint van Pemen had/heb ik geen antwoord. Terwijl achter ons een achtervolgend groepje van 6 man ontstaan was met Jack de Klerk, Guus de Graauw, Raphael Gabriëls, Kees van der Sande en Tiny van Rijsbergen en terwijl het rondebord dus tergend langzaam afliep kregen we zicht op het laatste groepje in de koers. Toen we hen bij hadden gehaald haalde dat bij mij heel mijn ritme weg. Met tweeën hadden we rondenlang constant tempo gereden met de vaste plekken waarop een van ons het kopwerk deed. Dat werd nu teniet gedaan, door een aantal flinke tempowisselingen. Dit groepje moest overigens een ronde of 5 later afsprinten omdat zij niet voldeden aan de eis van de jury om niet aan te sluiten. Toen we weer met tweeën reden bleek de voorsprong opgelopen te zijn tot 45 seconden met nog een kleine 20 ronden te gaan. Terwijl mijn lijf steeds vaker protesteerde reden we de finale in. Ik had me al voorgenomen om vanaf de laatste ronde niet meer over te nemen om nog enige kans te maken in een sprint. Demarreren zat er toen echt al niet meer in. Zo gezegd, zo gedaan. Pemen reed echter ook niet door en zo slonk de opgebouwde voorsprong als sneeuw voor de zon. Voor mij eindigde het pokerspel na de mededeling van Pemen: "Guus komt eraan". Zijn ploegmakker dus, die inderdaad snel naderde. Dus ja, toch maar op kop gaan rijden en snelheid gemaakt met natuurlijk de zekerheid dat Pemen uit mijn wiel zou gaan komen. Dus van een verrassing van mijn kant was geen sprake meer en Pemen ging bij het inrijden van de finishstraat over me heen en reed naar de overwinning. Ik 2e en de Graauw 3e voor nog een thuisrijder; de Klerk. Het belangrijkste van deze dag was misschien nog wel dat ik van welke pech dan ook gespaard bleef. Alhoewel ik het op kop rijden met de veel snellere Pemen toch ook wel als een vorm van pech zou kunnen bestempelen ....................................................!