Het selectieve parcours in Hoeven was dit jaar de locatie voor het BWF kampioenschap en de snoeiende wind zorgde er voor dat alleen de beste konden winnen. In deze wedstrijd starten niet alleen renners met een BWF licentie maar alleen de BWF licentiehouders konden kampioen worden. Traditioneel levert dit nog al eens een resultaat op waarbij de winnaars van de wedstrijd niet ook gelijk BWF kampioen zijn . Kees Christianen en John de Leeuw werden dit jaar echter verdient kampioen bij de BWF door de wedstrijd zelf ook te duidelijk met overmacht winnen.

Bij de 50 plussers gingen veertig renners de strijd aan, waarvan er vijfentwintig BWF licentiehouders in aanmerking kwamen voor het kampioenschap. Vanaf het begin kwamen er diverse pogingen om in waaiervorm weg te rijden. De organisatie om weg te blijven was echter minder dan de organisatie van de achtervolgers om weer terug te komen. Riny van Zundert perste er tussendoor nog een indrukwekkende solo uit van enkele ronden maar zonder hulp van anderen was ook deze poging gedoemd te mislukken. De laatste ronde gingen zeven renners nog licht vooruit en zorgde Peter van de Geest er voor dat de groep toch wederom terug kwam. Kees Christianen pakte in de laatste ronde het juiste moment en ging solo naar de meet. Al vroeg kon hij zijn overwinning vieren, hoewel hij toch nog even door de speaker gemaand werd tot doorrijden omdat het peloton in volle spurt snel dichterbij kwam. Riny van Zundert won die pelotonsprint voor Christ de Baat en Guido Claessens. Daarmee was het kampioenschappodium nagenoeg gelijk aan de uitslag van de wedstrijd. Kees Christianen werd kampioen bij de 50+. Christ de Baat en Guido Claessens werden respectievelijk tweede er derde.

In de 50 min categorie gingen er twee en zestig renners van start, waarvan er dertig kampioen kon worden. Theo Muis en Patrick Verdonck gingen al vroeg in de wedstrijd aan de haal om maar liefst vier ronden voor de groep uit te rijden. Hun voorsprong was zelfs even meer als een minuut. Onder aanvoering van onder andere Piet Strenger, Tony Akkermans en Johan Peemen werd deze poging tenietgedaan. Het terugpakken van de ontsnapte renners leverde echter wel de nodige lossers op achter in het peloton. Regelmatig probeerde een enkeling een poging om de goeie ontsnapping op te zetten maar die kwam nooit echt van de grond. Totdat Raphael Grabriëls en John de Leeuw aan de haal gingen. Twee notoire hardrijders die zich de laatste weken vaker met de snuit in de wind hadden laten zien. Erik van de Poel en opnieuw Patrick Verdonck deden nog een moedige poging om bij de twee vooraan te komen maar de groep was te gretig. Bij de laatste doorkomst gaven o.a. Anco Versteegen en Bob Rasenberg nog even flink gas op de kop van het peloton maar dat was allemaal voor de derde plaats. De winst ging met overtuiging naar John de Leeuw die dus ook BWF kampioen werd. Raphael Gabriëls werd mooi tweede in de wedstrijd als mede het kampioenschap. De pelotonssprint werd gewonnen door Anco Verstegen en Jan Muis maakte het kampioenschappodium compleet met een vierde plaats in de wedstrijd.